Fahriye Abla

Dün Fahriye Abla şiirinin filmini izledim. Filmin özeti şöyle:

"Mahallenin en güzel, en alımlı kızıdır Fahriye. Hayatta hiç bir şeyi de öyle fazla kafaya takmaz. Gerektiği kadar harbi, gerektiği kadar da nazlıdır. Tam ateşli bir aşk yaşadığı gizli sevgilisine kaçacakken Erzurumlu bir adamla evlendirir ailesi onu. Bakire çıkmadığı için kocası kıyameti koparınca Fahriye de onu bıçaklayıp hapsi boylar.
Hapisle birlikte yeni bir hayat başlar Fahriye için. Çıktığında bir fabrikada işe başlar ve burada da aşk onu ya da o aşkı bulur. Oysa geçmişte kapanmamış bazı defterler karşısına çıkacaktır en olmadık zamanda."            ( kaynak: www.beyazperde.com )

Filmde her an bir ekşın var, ileri sarıp izlemeli film değil pek. Bol bol da iç karartıcı sahneler kasvet vs var, konusu itibariyle normal olarak. Gelelim Fahriye ablamızın şiirine :)

Hava keskin bir kömür kokusuyla dolar
Kapanırdı daha gün batmadan kapılar
Bu afyon ruhu gibi baygın mahalleden
Hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın sen!
Hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
Gözlerin , dişlerin ve akpak gerdanınla
Ne güzel komşumuzdun sen fahriye abla

Eviniz kutu gibi küçücük bir evdi
Sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi
Güneşin batmasına yakın saatlerde
Yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede
Yaz kış yeşil bir saksı ıtır pencerede
Bahçede akasyalar açardı baharla
Ne şirin komşumuzdun fahriye abla

Önce upuzun sonra kesik saçın vardı
Tenin buğdaysı , boyun bir başak kadardı
İçini gıcıklardı bütün erkeklerin
Altın bileziklerle dolu bileklerin
Açılırdı rüzgarda kısa eteklerin
Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla
Ne çapkın komşumuzdun sen fahriye abla

Gönül verdin derlerdi o delikanlıya
En sonunda varmışsın bir erzincanlıya
Bilmem şimdi hala bu ilk kocandamısın
Hala dağları karlı erzincandamısın
Bırak geçmiş günleri gönlüm hatırlasın
Hatırada kalan şeyler değişmez zamanda
Ne vefalı komşumuzdun sen fahriye abla

             

Ahmet Muhip DIRANAS